5

Zo ziet 'Happily ever after' eruit

B
News

Wat als je al 69 jaar bij elkaar bent? Verzet je dan nog hemel en aarde voor elkaar? Als ik naar mijn oma en opa kijk, geloof ik van wel.

Op vrijdag 27 januari 2017 verschijnen er steevast bloemen op tafel bij mijn grootouders. Toen ik ontdekte waarom, smolt ik. Die datum, 27 januari 1943, was de dag dat Julia en Fons een koppel werden, sindsdien zet Fons nog elk jaar bloemen op tafel voor Julia wakker wordt. Hier wilde ik meer over weten, hoe kwam het dat dit power couple elkaar na 73 jaar nog steeds zo graag zag?

Op zondag 1 januari 2017 werd mijn opa 100 jaar oud, op woensdag 11 januari 2017 overleed mijn oma, meteen de grootste klap die mijn opa in een eeuw te verwerken kreeg. Opa bleef achter met een intens verdriet, te danken aan 73 gelukkige jaren samen. Dat is een prijs die de meesten graag zouden betalen voor een happy end, dat zo lang bleef duren.

Zo ziet 'happily ever after' eruit
5
Foto ©

Vastbesloten om de code van de liefde te kraken, ging ik langs bij mijn opa. We namen plaats in het salon, waar een kaarsje brandde bij de grote foto van mijn oma. Opa begon op zijn typische rustige, heldere manier te vertellen over hoe ze elkaar leerden kennen:

“Als jongen was ik bij de padvinders, Julia haar broers zaten in de leiding. Zo leerde ik hen goed kennen. Toen ik in Leuven Geneeskunde ging studeren, mocht ik tijdens de middag bij Julia haar broer een kom soep gaan eten. Hij was apotheker in Leuven, omdat hij niet getrouwd was, kwamen Julia en haar zus helpen in het huishouden en de apotheek. Tijdens die lunchpauzes werd ik verliefd op Julia.”

Zo ziet 'happily ever after' eruit
5
Foto ©

Maar daar liet hij niets van merken.

“Ik nam me voor haar pas aan te spreken, als ik zelf zou werken en geld zou hebben om haar mee uit te nemen. Thuis waren we straatarm, 9 kinderen en een moeder die weduwe was. De vloer in de kleine woning was van aangestampte aarde, om je een beeld te geven. Het spaargeld werd bewaard in een blikkendoos, als ik daar in keek en zag hoe weinig er in zat, kreeg ik het niet over mijn hart om er geld uit te nemen om te gaan drinken of dansen.”

“Het was door een uitzonderlijk voorval dat ik kon gaan studeren aan de universiteit. Mijn broers en zus hadden nog niet eens de kans gehad om hun middelbaar af te maken. Omdat ik elke dag naar school fietste, stak ik vaak de auto van de rechter van Aarschot voorbij, de enige man in omstreken met een auto (die waren toen nog niet zo snel). Als het pijpenstelen regende, gaf hij me een lift. Tijdens één van die ritten kreeg ik te horen wat zijn grootste wens zou zijn: dat ik dokter zou worden. Hij had zelf geneeskunde willen studeren, maar zijn ouders vonden hem hier niet sterk genoeg voor, ook zijn 2 zonen zagen deze richting niet zitten. De rechter was erop gebrand om voor zijn dood een dokter voort te brengen, hij zag in mij die toekomstige geneesheer. Hij overtuigde mijn familie (niet zo vanzelfsprekend, want de universiteit was ver van ons bed) en nam de kosten voor zijn rekening, zo belandde ik tegen wil en dank aan de universiteit.”

“Je kan je inbeelden, dat ik het niet in mijn hoofd durfde te halen om hier licht mee om te gaan en te gaan dansen of drinken ’s avonds. Ik had me vast voorgenomen om pas kennis te maken met Julia van zodra ik mijn diploma had. Julia was me echter voor, ze had wel iets opgemerkt. Ze had een oog voor details en een doortastend karakter. Op een dag stelde ze me de vraag ‘Zou het jou iets doen, mocht ik getrouwd zijn?’ Ja, toen moest ik natuurlijk wel antwoorden. Dat was 27 januari van 1943, op 20 juli van dat jaar behaalde ik mijn diploma. Sindsdien zet ik nog elke morgen bloemen voor Julia klaar op 27 januari.”

Zo ziet 'Happily ever after' eruit
5
Foto © Isabelle Leempoels
"Op 25 oktober 1947 zijn we getrouwd, na mijn geboorte de bijzonderste dag van mijn leven."

What dream teams are made of:

“Op 25 oktober 1947 zijn we getrouwd, na mijn geboorte de bijzonderste dag van mijn leven. Al wist ik toen nog niet hoe gelukkig we heel ons leven samen zouden zijn. Dat komt met de tijd, dat je elkaar zo leert waarderen. Ik begon mijn praktijk en Julia runde in de keuken een kleine apotheek, want apothekers vond je toen enkel in grote steden.

Ik was dokter voor Rotselaar, Werchter en de Heikant, mijn dagen waren van ’s morgens tot ’s avonds laat gevuld met consultaties en huisbezoeken. Wanneer ik rond 11u ’s avonds thuiskwam, zorgde Julia dat er verse soep en warm eten voor mij klaar stond. Zaterdag was ook een werkdag en ook zondagvoormiddag werden er consultaties gehouden. Als we dan in de namiddag samen iets deden, was het fiches van patiënten invullen. Nee, er schoot niet veel tijd over voor een avondje uit, op restaurant gaan of een film kijken zoals de meeste koppels deden. Dat zorgde bij veel dokters voor frustraties in het huwelijk. De moeder van Julia werd nog gewaarschuwd door haar tante: ‘Laat uw dochters niet trouwen met een dokter, want dat zijn nooit goede huishoudens.’ Maar Julia begreep dat mijn werk belangrijk was, uiteindelijk was ze zelf iemand die meer voldoening uit het helpen van anderen haalde, dan uit amusement. Als ik haar vertelde dat ik bij mensen op huisbezoek was geweest die het niet breed hadden, dan besloten we om de rekening te verscheuren en ging ze er vaak achteraf langs met soep. 

We hadden dezelfde overtuigingen.”

Zo ziet 'happily ever after' eruit
5
Foto ©

50 jaar werkte het power couple zo samen.

Als ze echt alleen met z’n tweetjes wilden genieten, moesten ze op reis gaan, anders was er wel altijd één of ander noodgeval dat de aandacht van de dokter opeiste. Het samen-zijn, was op vakantie het allerbelangrijkste. Gelukkig maar, want toen ze in 1947 op huwelijksreis gingen naar Lourdes en onderweg een tussenstop in Parijs hielden, was daar nergens eten te vinden:

“De voedselvoorziening na de oorlog kwam in Frankrijk heel traag op gang, de restaurants hadden niks, uiteindelijk hebben we ergens frietjes gevonden. Voor mij was het mijn allereerste reis. Julia was met school al eens naar Zermatt geweest, nog voor ze wist dat ik een oogje op haar had, later vroeg ik haar nog vaak waar mijn kaartje bleef. Als we hier in de zeteltjes zaten en ik begon met ‘Ik vraag me nu toch echt af waar …’ dan lag ze al in een deuk.

Een voorschrift voor een lange en gelukkige relatie kan de dokter helaas niet geven:

“We hadden wel discussies, maar we hebben elkaar nooit verwijten gemaakt en zijn nooit met ruzie gaan slapen. Wij zagen mekaar graag tot op de laatste dag, in de namiddag zaten we hier vaak samen aan elkaar te vertellen, herinneringen uit ons leven en dat we heel gelukkig zijn geweest samen.” 

Zo vertrek ik weer bij mijn opa, met een heel warm gevoel en een hernieuwd geloof in liefde. Al is het me ook duidelijk geworden dat een power couple, wel wat begrip en doorzetting van beide kanten vraagt. 

19.04.2017
Geschreven door Isabelle Leempoels



Belmodo gebruikt cookies om uw surfervaring aangenamer te maken.
Lees meer over cookies of bekijk de algemene voorwaarden.

sluiten
Nederlands Français
Popular
Latest

WCD17 met Tiany Kiriloff en Zalando


Shop now
Wedstrijden
Agenda



Win een Atelier Box van Atelier Veritas

Deelnemen

04.03.2017 - 03.09.2017

Het Modemuseum Hasselt: Across Japan

01.09.2017 - 03.09.2017

Bread & Butter by Zalando

01.09.2017 - 03.09.2017

Bread & Butter by Zalando

Ontdek meer

Guest editor

Tine en Fien Prophete

Word Belmodo lover


Schrijf je in op de nieuwsbrief


Schrijf je in

Volg Belmodo

Sponsored
Wedstrijden


Win een Atelier Box van Atelier Veritas

Deelnemen
Agenda

04.03.2017 - 03.09.2017

Het Modemuseum Hasselt: Across Japan

01.09.2017 - 03.09.2017

Bread & Butter by Zalando

01.09.2017 - 03.09.2017

Bread & Butter by Zalando

Ontdek meer
Word Belmodo lover

Schrijf je in op de nieuwsbrief


Schrijf je in
Volg Belmodo